Εγώ έκανα απλώς τη δουλειά μου και τώρα...

Μία ιστορία όχι και τόσο φανταστική

     Είχαμε στο σχολείο μας μία συνάδελφο, η οποία έκανε πάντα σωστά τη δουλειά της. Ακόμα και όταν έχασε το 1/3 των αποδοχών της συνέχισε το έργο της. Πάντα καλά προετοιμασμένη για το μάθημα της, τρυφερή με τα παιδιά, πρόθυμη να βοηθήσει στο σχολείο και ταυτόχρονα τυπική με τις υποχρεώσεις της (βαθμοί, περιγραφικές αξιολογήσεις, εκπαιδευτικά προγράμματα).  Ξαφνιαστήκαμε όλοι όταν μας κοινοποιήθηκε μία ανώνυμη καταγγελία που την κατηγορούσε για ανάρμοστη συμπεριφορά εκτός του σχολείου. Στην αρχή δεν δώσαμε σημασία. Γελάσαμε. Όμως η αντίδραση της Διεύθυνσης δεν ήταν το ίδιο αστεία. Έθεσε τη συνάδελφο σε αργία, ώσπου να εκδικαστεί η απόφαση από ΕΔΕ και έως τότε τις περιέκοψε το 70% του μισθού της. Έπρεπε έτσι να ζει με 300 ευρώ, ώσπου να γίνει η ΕΔΕ. Τσάμπα διαμαρτυρήθηκε...

       -Πως είναι δυνατόν να γίνει δεκτή μία ανώνυμη καταγγελία; Ποιος είναι αυτός που με κατηγορεί και με ποια στοιχεία; Της εξήγησαν πως είναι πάγια τακτική της διοίκησης να κάνει δεκτές όλες τις καταγγελίες.

       -Πως είναι δυνατόν να με θεωρούν ένοχη χωρίς να γίνει πρώτα η ΕΔΕ; Και ο χειρότερος εγκληματίας είναι αθώος μέχρι της αποδείξεως του εναντίου. Προστατεύεται από το Σύνταγμα. Της εξήγησαν και πάλι πως με τον νέο Πειθαρχικό νόμο αυτά παρακάμπτονται. Ούτως ή άλλως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι χειρότεροι και από τον κοινό εγκληματία αφού μας οδήγησαν σε αυτήν την οικονομική κατάσταση.

         Και η ΕΔΕ αργούσε, με αποτέλεσμα η συνάδελφος να οδηγηθεί στην εξαθλίωση... Οι υπόλοιποι στο σχολείο δεν είχαμε πια όρεξη για γέλια. Συνειδητοποιήσαμε πως μπήκαμε στην εποχή του νέου πειθαρχικού και συνεχίσαμε όλο και πιο φοβισμένοι να κάνουμε την δουλειά μας ελπίζοντας πως δεν θα βρεθεί μπροστά μας ένας περίεργος γονιός ή ένας αυταρχικός διευθυντής.

         Η ιστορία είναι βεβαίως φανταστική, αλλά καθόλου απίθανη. Είναι μία από τις ιστορίες αυταρχισμού που θα ακούσουμε στο μέλλον, χάρις στο νέο Πειθαρχικό, που ενάντια στο Σύνταγμα, αλλά και σε κάθε έννοια δικαίου καταργεί το τεκμήριο αθωότητας και στήνει στον τοίχο τους δημόσιους υπαλλήλους. Ήδη στο Νηδρί της Λευκάδας συναδέλφισσα νηπιαγωγός τέθηκε σε αργία εξαιτίας μίας ανώνυμης καταγγελίας για το περιεχόμενο της γιορτής της 28^ης Οκτωβρίου. Τι και αν ακολουθούσε το Αναλυτικό Πρόγραμμα; Ο ανώνυμος γονιός είχε άλλη άποψη. Η αντίδραση του Συλλόγου και της ΔΟΕ οδήγησαν στην αναίρεση της απόφασης. Με το νέο όμως πειθαρχικό παρόμοια περιστατικά θα πολλαπλασιαστούν. Τώρα καταδικάζει χωρίς αποδείξεις εφοριακούς επειδή «τα παίρνουν». Αύριο θα είναι η σειρά μας. Θα μας καταδικάζουν χωρίς αποδείξεις επειδή ασκούμε «ψυχολογική βία» στα παιδιά ή δεν κάνουμε το μάθημα με τον τρόπο που θέλει κάποιος γονιός ή διευθυντής.

        Αν υπάρχει επίορκος δημόσιος υπάλληλος προφανώς πρέπει να τιμωρείται. Αλλά εδώ πρόκειται για κάτι άλλο. Πρόκειται για ένα κυνήγι μαγισσών που θα θέτει τους υπαλλήλους σε αργία χωρίς στοιχεία, χωρίς καν επώνυμη καταγγελία. Και θα τους εξοντώνει οικονομικά. Ο απώτερος σκοπός τους είναι η εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος φόβου. Στα σχολεία ο φόβος θα σημαίνει συγχρόνως την κατάργηση κάθε έννοιας παιδαγωγικής ελευθερίας. Την ίδια στιγμή το νέο Πειθαρχικό θα είναι ένα εργαλείο για τις απολύσεις στο Δημόσιο. Διότι ακόμα και με τα 900ευρώ τους κοστίζουμε πολύ. Προτιμούν να μας απολύσουν και να γεμίσουν τα σχολεία με αναπληρωτές.

       Η ΔΟΕ πρέπει να δράσει τώρα! Σε συντονισμό με την ΑΔΕΔΥ οφείλουμε να κινηθούμε νομικά ενάντια στην κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας, το οποίο αποτελεί Συνταγματικό μας δικαίωμα. Επιπλέον, η λειτουργία και η ενδυνάμωση των τοπικών συλλόγων και των συλλόγων διδασκόντων είναι ο μόνος τρόπος αντίδρασης απέναντι στον φόβο και την υπεράσπιση της παιδαγωγικής ελευθερίας.

   Ανεξάρτητες Αγωνιστικές Κινήσεις Κρήτης
Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση Ρεθύμνου